Sessiz Sedasız Bir Matem

Merhaba sayın okur, nasılsınız? Bazı zamanlar vardır; insan konuşsa da sesi çıkmaz, gülse de içi gülmez. İşte Muharrem ayı da böyledir. Sessizliğin en derin hali, saygının en içten haliyle buluştuğu bir vakittir.

Bu ay, kalbin susarak dua ettiği, vicdanın dile gelip konuştuğu bir zaman dilimidir. Tıpkı yağmuru bekleyen toprağın, damla düşene kadar sabırla çatlaması gibi…Muharrem orucunda ne gösterişli sofralar vardır , nede yüksek sesli davetler. Tam tersine, kalabalıklar arasında bile tek başına kalmanın, acıyı sessizce paylaşmanın yoludur.

Bu oruç, yalnızca bir aç kalma hali değildir. Kerbela’dan bugüne gelen bir matemdir. Ama bu matem, insanı karanlığa hapsetmez; aksine, insanlığın vicdanını yansıtır. Her yudum suyu içmeden önce, susuz bırakılanları hatırlatır. Her lokmada, bir zamanlar zulüm görenlerin sessiz çığlığı yankılanır.

Alevi ya da Sünni…İsimler farklı olsa da, yürek aynı. Ehl-i Beyt sevgisi bir gökyüzü gibidir; altında toplananların rengine, şekline, diline bakmaz. Hoşgörü bir sofradır; oturanın mezhebine değil, niyetine bakar.Bugün birliğe, beraberliğe en çok ihtiyaç duyduğumuz günlerdeyiz. Çünkü artık insanlar inançla değil, etiketle ölçülüyor. Oysa vicdan, insanın kendi içinde kurduğu tek gerçek mahkemedir.

Bir insanı inancından, kökeninden ya da mezhebinden dolayı ayırmak, suya ateş demek gibidir. En büyük hata, birbirimizi anlamadan yargılamak; en derin yara, ayrılığı kutsamak değil midir?İnancın özü insanı sevmektir, onu dışlamak değil. Kimliklerimiz farklı olabilir ama acımız ortaktır. Ve o acının en ağır yükü, ayrımcılıkla daha da derinleşir. İnsanları ayırmak; suyu ikiye bölmek, gökyüzünü parçalara ayırmak gibidir. Ne mümkün!

Geliniz, bu Muharrem’de sadece oruç tutmayalım; öfkemizi tutalım, ön yargımızı tutalım, birbirimizi ötekileştirme isteğimizi tutalım. Çünkü gerçek ibadet, sadece midede değil, kalpte de başlar.