Merhaba sayın okur, nasılsınız?

Gelin bugün biraz toplumsal normları, insan olmanın görünmeyen taraflarını konuşalım.
Çünkü bazen en çok konuşulması gerekenler, en çok sustuklarımızdır.

İnsan olmak bazen bir ayna gibidir. Kendine nasıl bakarsan, karşındaki de sana öyle görünür.

Toplum içinde sıkça karşılaştığımız bir durum var:
İnsanları statüsüne göre değerlendirmek…
Kimin ne iş yaptığına, hangi makamda oturduğuna bakarak değer biçmek…Makamlar ve mevkiler gelip geçicidir, ama insanlık bakidir.

Oysa değer, bir kartvizite yazılmaz sayın okur.
Değer, insanın davranışlarında saklıdır; kişi, değeri kendi duruşuyla kazanır, başkası tarafından verilmez.

Bir insanın başkalarına nasıl davrandığı,
gücünü eline aldığında ne yaptığı,karşısındakine ne hissettirdiği…
İşte gerçek ölçü budur.

Ne yazık ki bazı insanlar, başkalarını küçümseyerek büyüdüğünü zanneder.
Oysa bu bir büyüklük değil; eksikliğin başka bir dilde konuşmasıdır.

Zorbalık dediğimiz şey de tam burada başlar.
Birini bulunduğu konuma göre yargılamak,
ona tepeden bakmak…
Bunlar güç göstergesi değil, değer eksikliğidir.
Çünkü insanın gerçek kimliği, kendinden aşağı gördüğüne nasıl davrandığında ortaya çıkar.

Hep deriz ya, sevgide özgürlük vardır diye…
Evet, sevgi gönül işidir.
Ama saygı öyle değildir.
Saygı, bir tercihten çok bir zorunluluktur.
Çünkü saygı, insan olmanın asgari şartıdır.

Bir de üslup meselesi var sayın okur…
Üslup, insanın iç dünyasının dışa yansımasıdır.
Ne kadar okursa okusun, ne kadar yükselirse yükselsin,eğer bir insanın üslubu kırıcıysa, orada eksik kalan bir şey vardır.

Hani bir söz vardır:
“Okuyup âlim olacağına, cahil kal ama insan ol.”

Belki de bütün mesele tam olarak budur.
Bilmek değil, olmak…
Yükselmek değil, yükseltmek…

Sayın okur,
İnsanlık, diploma ile değil; davranışla ölçülür.
Ve unutmayalım;
Bir insanın değeri, en çok kimse görmezken ortaya çıkar.

Kalın sağlıcakla sayın Okur.