“Birlikte Tamız, Eksik Değil”

Merhaba Sayın Okur, nasılsınız?

Mayıs ayı takvimin içinden usulca geçerken bize derin bir çağrıyı fısıldar: Engelliler Haftası. Bu hafta yalnızca farkındalık değil, aynı zamanda vicdanla yüzleşme zamanıdır. Çünkü bazı engeller rampalarda değil, bakışlarımızdadır. Bazı yorgunluklar bedende değil, yüreğin sessiz kıyılarındadır.

Engelli bireyler, hayata diğerlerinden farklı bir yoldan katılırlar. O yol bazen daha taşlı, bazen daha yavaş ilerler. Ama unutmayalım, o yolda yürüyen her birey, bir toplumun yapıtaşıdır.
Bir bina düşünün; bir tuğlası eksikse sağlam durmaz. Engelli bireyler ise bu binanın eksik değil, eşsiz taşlarıdır. Onları dışlamak, o binayı temelden sarsmak gibidir.

Bir çocuk düşünün… Harfleri diğerlerinden geç öğrenmiş olabilir. Ama o harfleri kalbine yazdığında, sizden çok daha güçlü cümleler kurabilir. Çünkü öğrenmek bir yarış değil, bir yolculuktur. Ve bazı yolcular, bu yolculukta daha fazla desteğe ihtiyaç duyar.

İşte bu yolculukta en büyük yükü sırtlananlardan biri de özel eğitim öğretmenleridir. Onlar sadece ders anlatmaz; sabırla, sevgiyle ve sonsuz bir inançla bir hayatı inşa ederler. Bazı günler gözlerinden yorgunluk değil, çaresizlik akar. Ama ertesi gün, bir çocuğun gülümsediğini gördüklerinde, o çaresizlik umutla yer değiştirir. Çünkü bilirsiniz; bu meslek zordur ama kalbe dokunur.

Sayın Okur, bir çocuğa öğretilen her kelime, dünyaya fısıldanan bir umuttur. O yüzden eğitimde eşitlik bir lüks değil, bir haktır. Engelli bireylerin sınıflarda yer bulabildiği bir dünya, daha adil, daha insani bir dünyadır. Ve o dünyayı kurmak bizim elimizdedir.

Hatırlatmak isterim ki engelli bireylerin yanında, görünmeyen, arkalarında sessiz duran ama en az onlar kadar güçlü kahramanlar da var: Aileleri…
Bir annenin sabaha kadar süren uykusuzluğu, bir babanın içine attığı sessiz mücadele, gözleriyle konuşan evlatlarının her gülümsemesini yüreğine kazıyan, bir ödül gibi saklayan o fedakâr insanlar… Onların taşıdığı yük yalnızca fiziksel değil, duygusaldır da. Bu yüzden, her yeni gün onlar için hem bir endişe hem de yeniden filizlenen bir umuttur.

Ve Sayın Okur, ne olursa olsun destek olmak, onları yalnız bırakmamak gerekir. Ellerinden tutup, göz göze gelip “Seninleyim” diyebildiğimiz günlerin olması dileğiyle …