Bir Çocuğun Ardından: Sanatın Sessiz Çığlığı

Bazen bir haber düşer gündeme… Sadece bir satır değildir o. Bir çocuğun yarım kalan hayatı, bir annenin dinmeyen acısı, bir toplumun vicdanında açılan derin bir yara olur. Mattia Ahmet Minguzzi işte böyle bir isim olarak kazındı hafızalarımıza.
Henüz hayatının başında, umutlarıyla, hayalleriyle aramızdan koparılan bir çocuğun ardından söylenecek sözler çoğu zaman yetersiz kalır. Çünkü bazı acılar anlatılmaz, hissedilir. Ve ne yazık ki bizler, bu tür acıları artık çok daha sık duyar hale geldik.
Ama tam da bu noktada sanat devreye girer.
Sanat; suskunluğun dili, çaresizliğin sesi, vicdanın yankısıdır. Birileri konuşamazken, sanat konuşur. Birileri unutmaya çalışırken, sanat hatırlatır. İşte bu yüzden, böylesi trajedilerden sonra kaleme alınan her satır, bestelenen her melodi sadece bir eser değil; aynı zamanda bir hafıza, bir itirazdır.
Eski bir tiyatro kursiyerim olan Emre Nogay’ın bu acıya kayıtsız kalmayıp bir anma eseri ortaya koyması, sanatın bu yönünü bir kez daha gözler önüne seriyor. Sahne tozunu yutmuş bir gencin, yaşanan bir dram karşısında susmak yerine üretmeyi seçmesi… İşte tam da sanatın olması gereken yer burasıdır.
Çünkü sanat sadece alkış için yapılmaz.
Sanat bazen bir çocuğun adını unutturmamak içindir.
Bazen bir annenin feryadını duyurmak içindir.
Bazen de “Bu böyle gitmemeli” demenin en güçlü yoludur.
Bugün belki bir şarkı dinleyeceğiz. Belki o şarkının sözlerinde bir çocuğun yarım kalan cümlelerini hissedeceğiz. Belki de içimizden bir şeyler kopacak. Ama önemli olan şu: Unutmayacağız.
Unutmamak, hatırlamak ve hatırlatmak…
İşte sanatın en büyük sorumluluğu budur.
Ve bizler, bu sorumluluğu taşıyan her genç sanatçının yanında olmalıyız. Çünkü onlar sadece eser üretmiyor; aynı zamanda bu toplumun vicdanını diri tutuyorlar.
Bir çocuk gitti…
Ama onun adı, bir melodide yaşamaya devam ediyor artık.