Bir takım sadece başarılı olduğu zaman desteklenmez…
Başarılı olması için fedakârlık yapmak gerekir.
Bir kere destek olmakla da bitmez, her zaman yanında durmak gerekir.

Bugün Yeşilyurt için alkış çalanlar, bir zamanlar Malatyaspor için de alkış çalıyordu.
Maçı bilmem, çok da takip etmem ama şunu açık yüreklilikle söyleyebilirim:

Ben bir Fenerbahçe taraftarıyım.
Ve sabrın ne demek olduğunu bize Fenerbahçe öğretti.
Şampiyonluk duygusunu unuttuk belki…
Ama “Biz Fenerbahçeliyiz” demeyi hiçbir zaman bırakmadık.

Çünkü gerçek taraftarlık; kupa geldiğinde değil, umut azaldığında da aynı yerde durabilmektir.

Bugün Malatya’nın önde gelenleri Yeşilyurt Spor’a destek vermek için sıraya giriyor.
Güzel… Olması gereken de bu.
Ama destek sadece bugün verilmez.

Yarın bu takım daha büyük başarılara ulaşıp zirveye çıktığında da, Allah göstermesin düşüş yaşadığında da yanında olun.

Tıpkı Malatyaspor’a yapıldığı gibi, işler kötüye gidince sırt çevirmeyin.
Tekme vurup yere düşeni ezmek kolaydır…
Mühim olan elinden tutup yeniden ayağa kaldırabilmektir.

Çünkü şehirler; takımını kötü günde yalnız bırakanlarla değil, her şartta arkasında duranlarla büyür.

Biz bir komşu şehir Elazığ kadar olamadık birçok konuda…
Vekillerimiz, taraftarımız, valimiz, belediye başkanlarımız bir araya gelip takımımız için tek yürek olamadık.
Takımımızın maçı için bir hava yolu firmasıyla görüşüp, maçın oynanacağı şehre doğrudan uçak bile kaldıramadık.

Ama mesele sadece spor da değil…
Biz ne yazık ki birçok konuda bir araya gelemedik.
Sanatta da, sporda da, kültürde de…

Fakat bu yazılanlar bir eleştiri değil.
Bu; yeniden ayağa kalkma isteğidir.
Bu; iyileşme arzusudur.
Bu; memleketin yeniden başarma ihtimaline olan inançtır.

Çünkü biz istersek başarırız.
Yeter ki birbirimize engel olmak yerine omuz vermeyi öğrenelim.
Yeter ki aynı şehrin insanı olduğumuzu unutmayalım.