Merhaba sayın okur, nasılsınız?Acı geçti mi diye sormuyorum artık.Bazı acılar geçmez; sadece onlarla aynı odada yaşamayı öğrenir insan.
Bir koku, bir ses, bir tarih…Ve kalp, yeniden 6 Şubat’a uyanır.

Bugün 6 Şubat.
Zamanın durduğu, kelimelerin yetmediği o sabah…Vedalaşamadığımız sevdiklerimizle aramızda kalan en uzun gün.

Hani türküde der ya, “Maraş’tan bir haber geldi”…
O gün, o türkü sadece dinlenmedi; yaşandı.
Malatya dâhil on il, aynı anda aynı sessizliğe gömüldü.

Deprem doğaldı, evet.Ama bu kadar yıkım…
Bu kadar kayıp…Bunlar sadece toprağın suçu değildi.

Bugün daha sağlam binalardan, daha dirençli şehirlerden söz ediyoruz.Keşke bu cümleleri, enkaz başında değil; masa başında kurabilseydik.
Akıl, bedelden sonra gelince biraz ağır oluyor, sayın okur.

Aradan üç yıl geçti.
Üç mevsim değil, üç takvim…Ama Malatya hâlâ ayağa kalkmaya çalışıyor.Yıkılmayı bekleyen binalar, toparlanamayan çarşılar…Bir şehir, hâlâ “tamamlanacak” cümlesinde asılı duruyor.

Bazen düşünüyorum;
şehir mi bizi bekliyor, biz mi şehri?Yapılanlar var, elbette.Ama yapılmayanlar da kendini belli ediyor.
Çünkü bazı eksikler bağırmaz;sessizce can sıkar.

Asıl zor olan ise beton değil.Psikoloji hâlâ kırık.
Bir gürültüyle irkilen çocuklar,gece uykusunda aynı sabaha dönen yetişkinler…Deprem bitti ama etkisi hâlâ sürüyor.6 Şubat, bir tarih değil artık.
Bir eşik.Öncesi başka, sonrası başka.

Sayın okur,
Unutmak mümkün değil.Ama unutmadan iyileşmek mümkün.Yeter ki bu şehir, sadece sözlerle değil;gerçekten ayağa kalksın.

Kaybettiklerimizi rahmetle anıyorum.
Kalanlara borcumuz var;
daha sağlam, daha adil, daha insaflı bir şehir kurmak gibi…

Kalın sağlıcakla…