“Sahne Aynadır”

Bir sanatçı konuştuğunda aslında yalnızca kelimeler konuşmaz.
Arkasında bir sahne vardır, bir ışık, bir alkış ihtimali…
Ve her söz, o ışığın altında büyür.
Geçtiğimiz günlerde bir sahnede söylenen birkaç cümle, salonda kahkaha olarak doğdu; sonra kulislerden çıktı, sokaklara karıştı. Elazığ bir ülkeye benzetildi, Malatya ise “problemli bir komşu”ya.
Mesele benzetme değildi aslında.
Mesele, benzetmenin yönüydü.
Ben bir sanatçıyım.
O yüzden bu satırları bir “şehir savunması” yapmak için değil, bir sanatçıya sahneyi hatırlatmak için yazıyorum.
Sahne, her şeyi kaldırmaz.
Bazı sözler vardır; seyirci güler ama sahne hatırlar.
Mizah; aşağıya bakarsa kolaydır, yukarı bakarsa cesur.
Yanına bakarsa kardeştir.
Karşısına bakarsa kavgaya dönüşür.
Malatya bir metafor değildir.
Bir espri malzemesi hiç değildir.
Bir şehrin kimliği, başka bir şehrin kahkahasına yaslanarak tarif edilemez.
Sanat, benzetme yapar evet…
Ama benzetirken yaralamaz.
Taşlar ama incitmez.
İğneler ama kanatmaz.
Elazığ ile Malatya’nın arasına çizilen o hayali sınır, sahnede birkaç saniye işe yarayabilir. Ama sanatçı bilir: Gerçek hayatta o sınırlar tutmaz. Çünkü bu topraklarda şehirler rakip değil, akrabadır. Aynı türküyü farklı perdeden söylerler.
Bir sanatçı başka bir sanatçıyı eleştirirken sesini yükseltmez.
Sözünü inceltir.
Çünkü bilir: İncelik, sahnenin en yüksek sesidir.
Ben bu yazıyı bir öfkeyle değil, bir hatırlatmayla yazıyorum.
Sahne; alkış kadar sorumluluk da taşır.
Mikrofon; sesi büyüttüğü kadar niyeti de görünür kılar.
Eğer bu bir şakaysa, şakanın da bir etiği vardır.
Eğer bu bir taşlamaysa, taşlamanın da bir omurgası…
Sanatçı sanatçıyı alkışlarken de eleştirirken de aynı yerden konuşur:
Sahnenin vicdanından.
Ve bazen en doğru eleştiri,yüksek sesle değil,doğru yerden bakarak yapılır.