Kaderime Yazmış Tüm Dijital Platformlarda

Uygulamalı tiyatro kursumuzda bazı isimler vardır ki sadece yetenekleriyle değil, duruşlarıyla da iz bırakır. Bu haftaki köşemde, yolunu engellere rağmen sanatla çizen bir kursiyerimize yer vermek istiyorum: Emre Nogay.
Emre’nin hikâyesi, ilk notasıyla kalbe dokunan bir şarkıyla başladı. İlk şarkısının adı “Leyla” idi. Duygusu sade, niyeti samimi, sesi ise içten… “Leyla”, Emre’nin müzikle kurduğu bağın ilk cümlesiydi. Bir başlangıçtı ama sıradan bir başlangıç değildi; içinde cesaret vardı.
Ardından gelen ikinci şarkı ise adeta bu yolculuğun özeti gibiydi: “Kaderime Yazmış”. Bu sadece bir şarkı adı değil, aynı zamanda Emre’nin hayata karşı duruşuydu. Çünkü bazı insanlar kaderi kabullenmez, kaderin içini emekle doldurur. Emre de tam olarak bunu yaptı.
Engeller, onun için bir durak değil; daha dikkatli, daha inançlı yürümesi gereken bir yol oldu. Sahneye çıktığında sadece şarkı söylemiyor; sabrı, azmi ve umudu da sesine katıyor. Uygulamalı tiyatro derslerinde gösterdiği disiplin, öğrenme isteği ve sahneye duyduğu saygı, onun sanatla kurduğu ilişkinin ne kadar ciddi ve içten olduğunu açıkça gösteriyor.
Sanat, bazıları için bir tercih; bazıları için ise hayata tutunma biçimidir. Emre Nogay için sanat, “vazgeçmemek” demek. Her notada, her provada ve her adımda bunu hissettiriyor.
Bu köşede başarı hikâyeleri yazmak kolay. Zor olan, emeğiyle yürüyenleri görmek ve görünür kılmak. Emre Nogay, tam da bu yüzden bu haftaki köşenin konuğu.
Yolu açık olsun. Dinleyicisi bol olsun. Ve kaderine yazılanlar, kendi emeğiyle güzelleşsin.