Nöbetçi Eczaneler
Yıllardır dilimizde tüy bitti: “Memlekette festival olsun, Malatya’da sanatın sesi yükselsin, gençler sahneye çıksın” diye. Şimdi 9 günlük koca bir festival geliyor. Sevinelim mi, üzülüp susalım mı, bilemiyoruz.
Ama sorular içimde düğüm düğüm…
Bu şehrin kaldırımlarında, kahvelerinde, atölyelerinde kendi emeğiyle sanat icra eden insanlar bu festivale çağrıldı mı?
Yerel yazar, tiyatrocu, hattat, müzisyen bu festivalin neresinde?
Koca festival boyunca Malatya’nın kendi sesine, kendi rengine neden yer verilmedi?
Kültür Bakanlığı’na bağlı değerli sanatçılarımız, miras taşıyıcılarımız, yazarlarımız neden yok?
Aynı oyunlar tekrar tekrar sahnelenirken, üniversitemizin tiyatro bölümünde okuyan gençlere bir saat sahne vermek çok mu zordu? O gençlerin emeği alkışı hak etmiyor muydu?
Nihat Hoca Malatyalılara Kültür Sanat İle İlgili Ne Anlatacak Bir Haftadır Nihat Hoca’nın Sanatçı Kimliğini Geçmişini Araştırıyorum Ama Bulamadım.
9 günün sonunda gazeteler manşet atacak: “Malatya ile bütünleşen festival.” Ama soruyorum size; yerel sanatçının kalbi kırık, emeği yok sayılmışken, bu festival Malatya ile nasıl bütünleşecek?
Biz sanatçılar ne zaman ki Beylerderesi’ni geçip şehirden çıkıyoruz, işte o zaman değer görüyoruz. Kendi memleketimizde ise çoğu zaman yokmuşuz gibi davranılıyor. İnsan kendi toprağında görünmez olunca, işte en büyük sızı orada başlıyor.
Belki de bu yüzden büyük Malatyalı sanatçılar birer birer küstü bu şehre. Onların küskünlüğünü şimdi daha iyi anlıyorum. Çünkü değerimizi, kıymetimizi bu şehir, galiba yine biz gittikten sonra anlayacak…
