Malatya’da Festival Var, Ama Kayısı Nerede?

Merhaba sayın okur, nasılsınız?

Hani bazen sofraya oturursunuz, masada türlü yemek vardır ama evin asıl yemeği eksiktir ya… İşte Malatya da bu günlerde öyle bir sofranın başında oturuyor. Bir yanda Kültür Yolu Festivali’nin parıltısı, diğer yanda gölgede kalan Kayısı Festivali ve sesi duyulmayan mahalli sanatçılar…

Şehirlerin de tıpkı insanlar gibi kimlikleri vardır. Kimisi bir şarkıyla anılır, kimisi bir yemekle, kimisi de bir meyveyle… Malatya’nın kimliğini sorarsanız tek bir kelime yeter: kayısı. İşte bu yüzden her yıl yapılan Kayısı Festivali, Malatya için sadece bir etkinlik değil; bir aynadır, kendimize bakma fırsatıdır. Ne var ki son yıllarda bu ayna buğulanmış gibi… Kimi zaman ertelenmiş, kimi zaman sessiz sedasız yapılmış. Bir şehrin simgesi, kendi festivalinde boy gösteremez hâle gelmiş.

Geçen yıl 15 şehirde yapılan Kültür Yolu Festivalleri, bu yıl 20 şehre ulaştı. Yeni duraklardan biri de Malatya oldu. Şehirler birer birer bu kültür yoluna eklenirken Malatya da listeye dâhil edildi ama yanında kafalarda bazı soru işaretlerini de getirdi…

Ekim ayında Malatya’ya uğrayacak bu büyük şenlikte ülkenin dört bir yanından ünlü sanatçılar sahneye çıkacak. Haluk Levent’inden Murat Boz’una, Sagopa’sından Ebru Yaşar’ına kadar pek çok isim Malatya’ya konuk olacak. Elbette bu şehir için bir hareket, bir canlılık, bir vitrin… Malatya’ya can suyu, esnafın yüzüne tebessüm, gençlerin kulağına ritim olacak.

Ama işte tam da burada sormadan edemiyorum sayın okur:

Şehrin kendi sazı, kendi sözü, kendi türküsü nerede?

Mahalli sanatçıların sesleri neden bu sahnelerde yankılanmıyor? Hani o düğünlerde, kınalarda, köy meydanlarında gönül teline dokunan sesler vardı ya… Onlara bir köşe bile ayrılmadı mı? Büyük şehrin parıltısı bazen göz kamaştırır ama göz kamaşırken insan önünü göremez. O parıltı arasında Malatya’nın kendi sesi, kendi nefesi kaybolursa festival kimin festivalidir?

Kayısıyı dalında unutur, market rafında ithal şeftaliye alkış tutarsak işte o zaman kültürümüz başkasının gölgesinde büyür. Ulusal çapta sanatçıların sahne alması güzel; ancak Malatya’nın sesine kulak verilmeden yapılan bir festival, bir misafirin ev sahibini sofrada unutmasına benzer.

Eleştiriden öte bir hatırlatma olsun bu sözlerim: Kültür Yolu, adı üstünde bir “yol” ise eğer, bu yolun kenarında Malatya’nın sazı da çalmalı, türküsü de söylenmeli. Kayısının kokusu da duyulmalı, tandırın dumanı da görünmeli.

Çünkü bu şehir ancak kendi kimliğiyle yükselir. Büyük sanatçıların gölgesinde değil, kendi özünden doğan ışıkla parlar. Ve biz biliyoruz ki umut dolu günler vardır; yeter ki gölgesiz bir festival için birazcık da kendi sesimize kulak verelim.

Kalın sağlıcakla, sayın okur…